از گفتگوهای بیهودگی

 مردي كه تو آينه نگاهم مي كند، مي خواهد كاري بكنم. يادش بخير قبلاً مثل حميد هامون تو چشم هاي خودم نگاه مي كردم و براي خودم زبان در مي آوردم و وقيح به خودم مي گفتم "گاو" يا مي گفتم "برو گم شو". امروز فقط به خودم نگاه مي كنم و چشمك مي زنم. دلم مي خواهد به خودم بگويم، "خيلي مردي بابا". همه زندگي ام بازي رو كرده ام. روي لبه شمشير راه رفته ام و به مقصد رسيده ام. البته به مقصد فكر نكرده ام، لذت تماشاي برق شمشيري كه روي اش راه رفته ام يا بالاي سرم آويزان بوده، به اندازه هر مقصدي برايم جذاب بوده است. خود بازي قشنگ است. وقتي مهره اي را حركت مي دهي و كسي دستت را مي خواند به طرف بارك الله مي گويي. وقتي طرف مات مي شود، نمي تواني به خودت دست مريزاد نگويي. حالا تشخيص "من" از "بازي" و از "قصه" سخت است. هيچ مادر مرده اي نمي تواند اين كار را بكند. مي دانم كه مدام دارند ردم را مي زنند. زنم و دوستانم و كساني كه مي دانم دوستم دارند و به روي خودشان نمي آورند. حالا همه گيج شده اند. زنم بو مي كشد و لبخند مي زند كه ردم را دارد اما درست همان لحظه همه چيز عوض مي شود. ديگر نه من هستم و نه زنم. قصه آدم هاي غريبي شروع مي شود كه من و زنم هستيم و نيستيم. مثل رهگذري كه چيزي را به خاطر مي آورد و نمي آورد. هميشه يك چيزي كم است يا زياد است. مي گويند تا اينجا درست ولي... و چقدر در زندگي ام از اين ولي و اگر و اماها دارم. اين ها براي من نيست. براي كساني است كه ممكن است دوستم داشته باشند ولي به روي خودشان نمي آورند. يا دوست شان دارم ولي خبر ندارند و گاهي مي دانند ولي هيچ كاري نمي شود كرد. گاهي ميان ما فقط فاصله است. نه شمشيري بالاي سر است و نه زير پا. سراب محصول فاصله است. گاهي ميان ما فقط سراب است و فاصله و فاصله. مردي كه تو آينه است مي پرسد خوب؟ مي خندم به خودم. من و فاصله؟ حتماً راهي است. راهي است براي اين كه تو حاكم همه چيز باشي. من فقط براي به دست آوردن جنگيده ام؟ اين يكي از تهمت هاي زندگي من است. بارها به من گفته اند كه تو فقط مي خواهي به دست اورده باشي. همين. گاهي باورم مي شود كه ماهي را مي گيرم كه به دريا انداخته باشم. مثل ماهي روي سينه زنم. چند بار رفتم بپرسم كه چرا زنجيرش اين قدر بلند است؟ ماهي مدام ميان سينه زنم سرگردان است. مدام جايي تو سينه زنم وول مي خورد. نه، در زندگي من هيچ اما و اگري نيست. همه چيز از پيش وجود دارد. من فقط مي نويسمش يا بازي اش مي كنم كه بنويسمش. من فقط دنبال يك ماهي خاصي مي گردم. چند وقت است كه از سينه ام بي خبرم. انگار چيزي است مثل ساير امحاء و احشاء. مثل قلوه و دنده و پيستون و سگ دست. نه من دل ندارم. فقط يك بار احساسش كردم. در تمام 37 سال زندگي ام يك بار به بودن چيزي در بدنم پي بردم و گمانم همان جا دل باشد. جايي است حول و حوش ناف. اگر به قدر 10 سانت از هر طرف كش بياورد به همان جايي مي رسي كه مي گويم. اين قدر تكان خورد كه به بودنش اطمينان پيدا كردم. مثل جنيني كه براي اولين بار به شكم مادر لگد مي زند. نه، مثل دختري بودم كه براي اولين بار لگد بچه را حس مي كند. اين قدر بزرگ بود كه تا حلقم مي رسيد. داشتم خفه مي شدم. تو اتوبان مي راندم. سيگار را گيراندم و دلم كمي خنك شد. حالا هم كه به آينه نگاه مي كنم، جايي دور نافم تير مي كشد. و به خودم دارم مي خندم. دستي به نافم مي زنم و رو به آينه مي گويم خيلي مردي بابا. از جلوي آينه رد مي شوم. شال و كلاه مي كنم تا به بازي خودم وارد بشوم. بازي كنم و بنويسم. بنويسم تا بازي كنم. چقدر دلم مي خواهد هر روز تو آينه نگاه كنم و به خودم چشمك بزنم، مثل كاري كه امروز كردم؟ خيلي مردي بابا، تو اين اتوبان قير و سيمان و آهن تازه كشف كردي كه دل داري. كاري كه 37 سال معطلت كرده بود كه بماني يا بروي...

                                                                                                 به نیروانای نازنین و دست‌هایش

بدان كمر نرسد دست هر گدا حافظ

خزانه‌ای به كف آور زگنج قارون بيش

گويند که دوزخی بود عاشق و مست                  قولی‌ست محال که دل در آن نتوان بست

گرعاشق و می‌خواره به‌ دوزخ باشند                 فردا بينی بهشت هم‌چون کف دست 

زمین سبز بود

و آسمان آبی

نی بر خندان نی‌شكر درو می‌كرد

1

صدای ماشین‌ها در میان صدای زوزه سگ‌های دیمچه به گوش می‌رسید. هوا هم‌چنان تاریک بود. هیچ ردی از جماعت نی‌بر به چشم نمی‌آمد. نی‌برها نیمه‌شب خواب‌آلود و بی‌سروصدا بیدار می‌شدند و دست و رو نشسته سوار ماشین‌های شرکت می‌شدند، می‌رفتند. و هوا که تاریک می‌شد، خسته با صورت‌های سیاه و دود زده و شکم‌های فرو رفته، بر می‌گشتند. برای همین می‌گویند  نی‌بر جماعت رد ندارد. نه رفتنش دست خودش هست و نه برگشتنش. نی‌برها شب‌ها کنار سفره‌های پارچه‌ای دراز می‌شدند و همان‌جا بی‌گفت و حرف می خوابیدند.

نرگسی از خانه بیرون زد. دستی به کمرش کشید، بدنش را کش داد و به جایی که صدای ماشین‌ها می‌آمد نگاه کرد. سگش هم بلند شد، بدنش را کشید، خودش را تکاند و باز همان‌جا دراز شد و سرش را روی دست‌هاش گذاشت. سگ خال‌مخالی دوباره خوابید.

ماشین‌های حمل نی‌بر از تپه‌ها گذشته بودند و از دیمچه دورشده بودند. تک و توک خروس‌هایی که بیدار بودند، صداشان شنیده می‌شد. چراغ  خانه‌های حلبی دوباره خاموش شد.

دیمچه مثل سواری که از اسب افتاده باشد، تکانی به خود داد، لحظه‌ای روی زانو نشست، گویی توان یا میل بلند شدن ندارد، همان‌جا دراز شد و مانند کودکی یتیم و گرسنه پاهاش را جمع کرد و به شکم خالی‌اش چسباند.

خانه‌های حلبی بی‌نظم، بدون کوچه، توهم توهم با سقف‌های کوتاه در یک دیگر پناه گرفته بودند. دیمچه دوباره به خواب رفت. شب سنگین هم‌چنان پا برجا می‌نمود.

نرگسی مدتی همان‌طور ایستاد و به نقطه‌ای در دور دست نگاه می‌کرد. هر چند در دور دست هیچ نقطه‌ای نبود و سیاهی شب چنان سنگین بود که هیچ چشمی در آن نفوذ نمی‌کرد. ولی می‌توانست بفهمد ساعت باید از 3 نیمه شب گذشته است که نی‌برها به مزارع رفته‌اند. همان‌وقت ستاره‌ای از آسمان افتاد. مسیر موربی را طی کرد و در جایی که سمت نی‌شکرها بود فرو رفت.

نرگسی از سر شب چند بار بیدار شده بود و هر بار تلاش کرده بود، بخوابد. امشب خواب درچشمش قرار نمی‌گرفت. و با هیچ قیمتی خیال بازگشت نداشت. چند بار قصد بیدار شدن کرد اما میلش نکشید. فکر کرد هنوز وقت صحرا رفتن نیست. و زود صحرا را از یاد برد. خیالش رفت سمت کوه، درخت‌های بلوط و سرداری بلند مجیدخان و فشنگ‌ها و برنوی کوتاه آلمانی حمایل گردنش. نرگسی دیگر پیر نبود، جوان بود، کنار تیرک سیاه چادر ایستاده بود و دست زده بود به گودی کمر باریکش. همه دشت سبز بود. و باد بوی بلوط‌های سبز را تا سیاه چادر ایل می‌آورد. مادیان‌های کره با دست و پای کوچک و نی‌قلیان از زمین کنده می‌شدند و دوباره می‌نشستند روی زمین و روی دست‌ها. صدای گلوله‌ها خبر از آمدن خان می‌داد. نرگسی می‌دانست الان سواران از پشت کوه سر می‌رسند. گرداگرد سیاه چادرها یورتمه می‌روند و توشمال‌ها با ساز و دهل به پیشوازشان می‌روند. نرگسی تند تند موهاش را خرماچین می کرد و مینارش را رها می کرد روی پشتش و موهای بورخرماچین مثل دو مار زنده تا کفل‌هاش می‌آمد. آن‌جا به هم دیگر می‌رسیدند و در هم گره می‌شدند. مجیدخان هم پیشاپیش سوارها با قیقاچ بازی می‌آمد با صدای سرنا و دهل تیر می‌انداخت و مثل موهای بلند نرگسی دور اسب می‌پیچید، از کمر اسب پایین می‌سرید و از یالش بالا می‌آمد و در همان‌حال با برنو تیر می‌انداخت. و همه می‌فهمیدند خان خوش‌حال است، یا غارت خوب آمده یا شکار به دهان خان مزه کرده است. خیال نرگسی هنوز در پی ایل است. همراه ایل سوار بر مادیان میان سال تا نک قله‌های سفید پوش سفر می‌کرد. بوی نان تیری سفید و تازه و خون آهو در مشامش می‌پیچید.

 دم و گرمای صحرا و هجوم پشه‌ها از سر شب رهاش نمی‌کرد. بیدار بود که گفت:«نور به قبرت ببارد خان. راحت شدی، نبودی ببینی.»

دوست داشت به بهانه دست‌آب هم که شده از جا بلند شود و آبی به دست و صورتش بزند. یادش افتاد از سر شب که نان هندوانه خورده است به دست‌آب نرفته است. فکر کرد، این وقت شب! و باز همان‌طور دراز شد. صدای ماشین‌ها که آمد هم بیدار بود. با خودش گفته بود:«حالا نه، مردهای ایل دارند می‌روند مزرعه. باید کمی بیش‌تر بگذرد.»

همان‌طوری که دراز شده بود و چشم‌هاش را بسته بود با دست رد خارهای کف دستش را گرفت. و با خارها بازی کرد. از درد و خارش جای خارها خوشش می‌آمد. اگر روز بود، سوزن در چرک خارها می‌کرد و تا ریشه زرد و خیس خارها را بیرون نمی‌آورد و با دست جای گوشت‌ پاره را هم نمی‌آورد، آرام نمی‌گرفت.

ماشین‌ها که رفتند، نرگسی بلند شد و دم در آمد و دست‌هاش را به گودی کمرش گذاشت. مردهای ایل از دیمچه خارج شده بودند. حالا دیمچه بود و زن ها و بچه های نابالغ.

آفتابه پلاستیکی را از کنار دیوار حلبی برداشت و سمت یکی از تپه‌های جنوبی راه افتاد. به قدر 50 قدم که دور شد، در کام تاریکی گم شد.

نرگسی هنوز در تاریکی تپه‌های جنوبی قرار نگرفته بود که صدای خرخری شنید. فکر کرد صدای سینه گربه است. و هم‌چنان به راهش ادامه داد. صدا که بیش‌تر شد، ایستاد و گوش‌ها را تیز کرد. فکر کرد به صدای گراز می‌ماند. خودش را کمی جمع و جور کرد و نشست تا جثه گرازها را به‌تر ببیند.

واحد گرازکُشی در فصل برداشت به جان گرازها می‌افتاد. صدای بلژیکی‌ها صحرا را پر می‌کرد. گرازها تار و مار می‌شدند یا رم می‌کردند سمت دیمچه. و  به دیمچه می‌ریختند. خانه‌های حلبی را با پوزه‌های سفت و سخت‌شان تا می‌کردند. خانه‌ها سر زن و بچه خواب‌آلود ایل خراب می‌شد.

نرگسی روی زمین خم شد، زانوهاش به زمین رسید، هر چه نگاه کرد، سوی چشم گرازها را ندید. صدای خرخر هم‌چنان از درون تاریکی به گوش رسید. از لای صدا گاهی ناله‌ای هم به گوش می‌رسید که نرگسی را به یاد ناله بی‌جان نوزادی می‌انداخت که بند ناف دور گلوش افتاده است. صدای نوزاد مانند از کنار بوته‌ای می‌آمد. آفتابه با صدای خفه‌ای از دستش رها شد و روی زمین افتاد. صدای قل قل آب آفتابه خیلی زود داخل ماسه‌ها گم شد. پا تند کرد و به نزدیکی سیاهی رسید. مایه‌ای که در زیر نور کم‌رنگ  ستاره‌ها و ماه برق می‌زد را دید. سیاهی بلند دراز به دراز پای بوته افتاده بود. سرش را داخل خارها کرده بود و صورتش پیدا نبود.

نرگسی دستش را روی بدنش گذاشت، می‌خواست از آدم بودنش اطمینان پیدا کند. مایه لزجی سراسر بدنش را پوشیده بود و بدنش برق برق می‌زد. از سیاهی هیچ حرکتی دیده نمی‌شد. از بالا نگاهش کرد به هیچ یکی از مردهای دیمچه شبیه نبود. دبیت سیاهش پاره شده بود و از زیر لباس کار بیرون افتاده بود. انگار گرازها تکه پاره‌اش کرده بودند. همه بدنش خونی بود:«گله هزارتایی گراز از روش گذشته است!»

سرش را بلند کرد و صورت خونی‌اش را نگاه کرد. متوجه چال گلوش شد. رگه‌های خون از گردنش به طرف صورت و سینه بیرون می‌آمد. تا کمر خونی بود. لباس به بدنش چسبیده بود و کاکل‌هاش خونی‌اش بود. کاکل‌های مرد شبیه سر شاخه‌های نی‌شکر بود. و مثل یک دسته جاروی خشک به خون ماسیده بود. گفت:«چند وقت است مرده؟ شاید هم زنده باشد. بدنش که هنوز گرم است.»

سرش را که  بلند کرد، خون به قدر یک آفتابه از دهانش بیرون ریخت. خون دهانش با خون گلو قاطی شد و دست و لباس نرگسی را تر کرد.

به صدای نرگسی خروس‌های خواب‌آلود از خواب پریدند و سگ‌های دیمچه شروع کردند به واق‌واق. نرگسی هم‌چنان جیغ می‌زد و سگ‌ها و خروس‌ها مدام و بی‌وقفه پارس می‌کردند. سگ‌ها که صدای نرگسی را می‌شناختند به سمت محل صدا دویدند و خیلی زود گرد نرگسی حلقه زدند. کم‌کم ساکنان دیمچه جل و جا را ول کردند و از شب جدا شدند. همه به طرف صدای سگ‌ها و جایی که جیغ نرگسی می‌آمد، دویدند. زن‌ها با گیس‌های پریشان یا بافته شده و بدون مینار و پاهای لخت از میان خارها گذشتند و دور نرگسی را گرفتند. با دید جنازه خونین دست و پاشان شل شد. بی‌هدف دور بر نرگسی و جنازه می‌چرخیدند. نرگسی که از پشت جنازه را گرفته بود، داد زد:«چه می کنید! این جنازه است. کمک کنید تا جمع و جورش کنیم.»

یکی از زن ها گریان گفت:«کی هست. از مردهای خودمان است یا کمپیه؟»

«جنازه است. هر کی هست از ایل است.»

زن علی‌رستم که داشت صورت مرد را از نزدیک دید می زد، گفت:«معلوم نمی‌کند. صورتش پیدا نیست. شاید غریبه باشد. از کجا مطمئنی؟»

«از کجا؟ از جایی که تو این خاک غریبه نمی‌میرد. ایلیاتی است، دبیت زیر لباسش را نگاه کن. ایلیاتی جوانمرگ شده‌ای است که  به تیر غیب گرفتار شده.»

زن‌ها به سر و رو می‌زدند و مدام خودشان را به بالا و پایین هیکل خونین می‌رساندند و بر می‌گشتند.

«چی شده؟ مرده ندیدید. نکند از خون می‌ترسید؟ کمک کنید تا این را به داخل دیمچه برسانیم.»

زن آکیا پرسید:«مرده؟»

«نه هنوز خرخر می‌کنه.»

زن‌ها نگاه می‌کردند. نرگسی یک تنه جنازه را می‌کشید، گفت:«مرده باشد هم جاش این‌جا نیست. بدنش گرم است. کمک کنید. دست و پاش را بلند کنید تا خانه خودم.»

زن‌ها هیکل سنگین را از میان تاریکی بیرون کشیدند. سگ‌ها هم‌چنان پارس می‌کردند و کمی دورتراز خانه نرگسی ایستاده بودند. سگ خال مخالی نرگسی هم‌چنان همراه جنازه می‌آمد و پارس می‌کرد. گاه گاه به پر و پای نرگسی گیر می‌کرد.

جنازه را بالای اتاق گذاشته بودند. سگ نرگسی دم در اتاق ایستاده بود و دم تکان می‌داد. روز شده بود و تیغه آفتاب از لای درز حلبی‌های سقف داخل می‌شد و روی صورت جنازه می‌افتاد. نرگسی گردن مرد را با پارچه‌های تمیزی که لای خرت و پرت صندوقچه پیدا کرده بود، بست. خون بند نمی‌آمد. خون از دهان به پنبه‌های زردی که روی دهانش بود، می‌زد. پنبه‌های زرد آرام آرام رنگ عوض می‌کردند و به یک گوله سرخ و ارغوانی تبدیل می‌شدند. نرگسی دست می‌برد و از لای بالش پاره‌ای دسته‌های زرد پنبه را بیرون می‌کشید و لای زخم گلو و دهان مرد می‌گذاشت. بالش مثل لاشه‌ای شده بود که کفتارها نصف و نیمه‌اش را خورده بودند. نصف پنبه‌های زرد رنگ بالش خالی شده بود.

نرگسی پنبه‌های خونی را روی مینار کهنه‌ای کنار دیوار حلبی جمع می‌کرد. زن‌ها مدام آفتابه را پر می‌کردند و نرگسی صورت خونین مرد را با پنبه زرد از دلمه‌های خون تازه و خشک پاک می‌کرد. سگ نرگسی هم‌چنان پارس می‌کرد و دم می‌جنباند.

"برای خداحافظی" به فرهاد سپید مو كه همین حالا دارد نگاهم می‌كند و می‌خواهد بداند همین حالا كه دارم می‌نویسم چه می‌كشم. که هروقت می‌بیندم فکر می‌کند خوش بحالم که هر روز می‌توانم عاشق بشوم. انگار فراموش کرده، عشق، سپور محله نیست که هر روز صبح سر راهت را بگیرد و ماهیانه‌اش را بخواهد. عشق مثل عزراییل است که در زندگی فقط یک‌بار سراغ آدم می‌آید و هیچ‌کس چاره‌ای ندارد جز این‌که فقط بپرسد همین حالا؟ و بی‌آنکه منتظر جواب باشد، پاشنه‌اش را وربکشد و مثل بچه‌ی آدم جلو بیفتد. باید دل به دریا بزنم و بگویم: مرد، پیر شده‌ای، پیر. حواست کجاست؟!

رفته بودیم لشگرگ. با ماشین تو رفتیم. پیچ‌ها را می‌آمدیم پایین. مه رقیقی مدام می‌آمد جلو. زمین آن‌جا قعر پیدا كرده است. تو نگاه می‌كردی و چشم‌هات گرد می‌شد. گفتم:‹‹مواظب فرمان باش.››

ترسیدم با همان سرعت بروی ته چاله لشگرگ. می‌دانستم اهل این همه پیچ و تاب نیستی. و می‌دانم این همه پیچ و تاب خودش پیش آمد. همه چیز از اول بیهوده بود.

رسیدیم به ته چاله لشگرگ. گفتی:‹‹چاله چی هست! بگو دره!››

درست بیخ گوش تهران آهنی چاله‌ای كنده شده. چاله‌ای كه هر از گاهی بزرگترها را در خودش قایم می‌كند. ما یاد گرفته بودیم هر وقت دل‌مان تنگ می‌شود به آن‌جا برویم. هروقت هم خوش‌حال بودیم به آن‌جا می‌رفتیم. اصلاً اگر دست خود ما بود همه عمر آن‌جا می‌ماندیم. زندگی می‌كردیم. و كنار چنارهای تهرانی عكس می‌گرفتیم. تو از من و من از تو. بعد به باغبان می‌گفتیم كه از هر دومان عكس بگیرد. وقتی باغبان داشت ما را كج و كوله در لنز می‌دید، دست می‌بردم و روسری‌ات را می‌كشیدم. روسری را می‌انداختم روی شاخه چنارهای تهرانی. خرمن موهای بلند و سیاهت می‌افتاد روی سینه. می‌افتاد روی بازو. سفیدی مغلوب سیاه می‌شد. گردنت گم می‌شد. دنبالم می دویدی و من پشت چنارها قایم می‌شدم. شكلك در می‌آوردم و باز فرار می‌كردم.  باغبان از پشت چشم‌های درشتش فقط نگاهمان می‌كرد. نگاه می‌كرد و پلك نمی‌زد. وقتی روسریت را می‌آورد پایین هم نگاهت می‌كرد. روسریت را می‌كشیدی روی شانه‌ات و روی موهات و دوربین را از باغبان می گرفتی و به من كه داشتم به سیگار پك می زدم خیره می شدی. وانمود می كردم ناراحتم. و تو عكس می‌گرفتی من سیگار می‌كشیدم. عكس من و سیگار و كبریت. صورت من پشت انبوه دود. عكس حلقه‌های دود. برای همین است كه ما هیچ عكس  دو نفره نداریم. همه عكس‌های ما تكی هستند. تو ایستاده‌ای، من تكیه داد‌ه‌ام به چنار تهرانی. تو نشسته‌ای، من دست برده‌ام برای شاخه‌ها. تو  روی سبزه‌ها دراز شده‌ای و من نگاه می‌كنم به جای تو روی سبزه‌ها. همیشه تنهایی همراه ما بود.

گفتم:‹‹تنهایی با ماست همیشه››

گفتی: ‹‹با همه است جز ما. ما كه تنها نیستیم.››

گفتم:‹‹انگار از تهران دنبال مان افتاده است.›› و نگاه كردم به رد جاده‌ای كه از تهران می‌آمد و با پیچ و تابی كه می‌خورد به تو می‌رسید. نگاهم می‌افتاد روی تو. از خیرگی نگاهم ترسیدی. پس پس رفتی و من دنبالت دویدم. می‌دویدم و تو جیغ می‌كشدی و فرار می‌كردی. وقتی به تو رسیدم، دست روی دهانت گذاشتم و مدام تكرار می‌كردم:‹‹هیس هیس.››

ساكت كه شدی دستم از دهانت سرید داخل موهات. روسریت نبود. افتاده بود كنار تنه یك چنار تهرانی بزرگ. دستم را كه از لای موهای بلند و سیاهت بیرون كشیدم. خندیدم و گفتم:‹‹نه اینجا نیست.›› نگاهم می‌كردی و باز جیغ زدی:‹‹دیوانه چی می خواهی. دنبال چی هستی؟››

گفتم:‹‹تنهایی. تنهایی این‌جا نیست. با تو نیامده.›› و می‌خندیدم. آن‌قدر بلند می‌خندیدیم كه باغبان می‌آمد. بیلش را هم آورده بود. وقتی رسید، هنوز موهای بلندت آزاد بود. و باد هم نبود. هر دو باغبان را نگاه كردیم و با هم خندیدیم. باغبان روسری‌ات را از شاخه‌ها جدا می‌كرد. نگاه می‌كرد و می‌خندید. می‌خندید و سر تكان می‌داد. وقتی باغبان بر می‌گشت، بیلش را خركش می‌كرد.

گفتم:‹‹تو یگانه‌ای››

گفتی:‹‹كفر یعنی این كه برای عزیزت یگانه نباشی.››

و تكرار كردم:‹‹ تو بی‌نظیری››

حالا كه به تو نگاه می‌كنم. تكرار می‌كنم تو یگانه‌ای. عكس‌های تك نفره‌ای كه از تو گرفتم، این را می‌گویند. و باغبانی كه هنوز و هروقت كه می‌بیندم، می‌پرسد باز كه نیستش. و با دست اشاره می‌كند به خرمنی كه در باد تكان می‌خورد. انگار به نبودنت خو نگرفته است.

من حالا سعی می‌كنم به همه چیزخو كنم. دیگرهیچ‌وقت نگران من نباش. تكرار مكرری بود كه از من سر زد. خوب است كه فردا پنج‌شنبه است.

غروب بود و سایه‌ها کش آورده بودند تا کنار جوب آب. ما زیر چنا‌رهای تهرانی نشسته بودیم. ریشه‌ی چنارها بیرون افتاده بود و تو مدام با ساق جورابت بازی می‌ کرد. جوراب‌هات سفید بود. من به دست‌هات نگاه می‌ کردم. چند بار وسوسه شدم جوراب‌هات را در بیاورم. و انگشت‌های پات را مالش بدهم، مثل وقتی که پاهای مادر را ورز می‌دادم و مادر مدام لبخند می‌زد و در بین خنده و درد می‌گفت آخ.

چشمم به جوراب‌های سفید تو بود و زنم مدام سرک می‌کشید. گفت سیگارهات را بیارم.

گفتم: هنوز دارم. بسته‌ام تمام نشده.

گفت: تمام کردی صدام کن.

گفتم: تمام کردم صدات می‌کنم.

گفتی: این روزها خستگی عجیبی دارم. از آن‌ها که تجربه‌اش نکرده بودم.

چشمت را که دور دیدم خندیدم. تو فقط به چنارهای تهرانی نگاه می‌کردی. نمی‌دیدی. فقط نگاه می‌کردی.

گفتی: این روزها اشتها ندارم. بی حالم. مثل کسی که به سمت مرگ قدم بر می‌دارد. اما...

وهیچ نگفتی. یعنی می‌گفتی اما با بودنت دردهایم را تحمل می‌کنم. هیچ نگفتی. همان‌طور که هیچ‌چیزی نمی‌‌دیدی و فقط نگاه می‌کردی. ولی من می‌شنیدم.

گفتم: وقتی کسی باشد که دوستت بدارد و نگرانت شود، خستگی از تنت می‌رود.

زنم باز از ایوان سرک کشید و بسته‌ی سیگار را نشانم داد. من نمی‌دیدم و به سایه چنارهای تهرانی نگاه می‌کردم. و می‌خواس