این روزها آقای مهدی کروبی به نمایندگی از طیف اصلاح ساز (یا جابنداز و راه بنداز جامعه) با آقای حسین شریعتمداری (به نمایندگی از طیف ترمز و مانع و سرعت گیر و به قول قزوینی ها سرعت کاه) در خصوص یکی از مباحث حقوقی مغازله و مقاطله دارند. بحث از توقف اعدام زیر ۱۸ساله هاست. اعدام افراد زیر ۱۸سال یک موضوع حقوقی است وظاهراً ربطی به انتخابات و مسائل سیاسی - که متاسفانه معیار و مناط هر رفتار دیگری است- ندارد اما تجربه سال های اخیر ثابت کرده است که اصولاً اگر کاری با سیاست نداشته باشید، این سیاست است که با شما کار دارد. این سیاست است که تعیین می کند چه وقت شب است و چه وقت روز، چه چیزی زیباست و چه چیزی زشت و ملاک راست و درست، ثواب و عقاب والخ چیست. نمی دانم چرا این جا کمی قلمم تند می کند. دوست دارم بگویم: آه ای سیاست تو چه کارها که نمی کنی. تو ای سیاست چه قتل ها، جنایت ها و تجاوزها در روسیه، آمریکای لاتین و همین جا نکرده ای. دوست دارم بگویم، ای سیاست چقدر کثیفی و ...چه رنج ها که ما از قبل تو نکشیده ایم. (انگار این قاعده جوامع جهان سوم است که در غیاب تنوع رفتارها، لذت ها، امیدها و راه های پیشرفت همه فقط خود را دخیل بند امامزاده ای به نام سیاست کنند.)

بحث در مورد اعدام بود. در حالی که در اکثر نظام های حقوقی جهان مسئله اعدام منتفی است در کشور ما هنوز بحث اعدام زیر یا بالای ۱۸ سال مطرح است و انگار هیچ کس متوجه زشتی عمل اعدام نیست. برای همین گفتم جناح جابنداز و راه بنداز، چون مجبوریم فعلاً کمی موضوع اعدام را لق کنیم تا بعداً و سر فرصت و کم شدن بگیر و ببندها آن را انکار و محکوم کنیم. و اندک اندک شهامت پیدا کنیم و فریاد بنیم لطفاً اعدام را متوقف کنید.

موضوع صواب و ناصواب بودن اعدام زیر یا بالای ۱۸ سال البته در تخصص حقوق دانان، فقها یا گروه های حقوق بشری است ولی  مسئله مهم برخورد سیاسی طرفداران جریان اعدام افراد زیر ۱۸ سال با این قضیه است.

برای من این قضیه متفاوت از قضیه انتخابات از منظر انسانی مطرح است. آنچه دردآور است این است که ببینم فردی یا عده ای برای اعدام دیگری آن هم دختران و پسرانی نابالغ هورا بکشند. هیچ رفتاری زشت تر و حیوانی تر از این نیست که از ایده اعدام دیگران، دیگرانی که از بلوغ، تجربه و فرصت درک اشتباه و یا لذت زندگی ناتوان و ناقص هستند، دفاع و حمایت شود.

از زمانی که اجداد ما شراب را جایگزین و نماد خون قربانی نمودند، هزاران سال می گذرد. کاش این همه عقب گرد نمی کردیم و امروز هم فرصتی بود تا شراب جایگزین خون قربانی می شد. و کاش امثال آقای حسین شریعتمداری به جای برخورد سیاسی و جناحی با این موضوع آن را به عهده متخصصین امر و حقوق دانان می گذاشتند.

فراموش نکنیم، ما هنوز راهی طولانی تا شهامت ابراز مخالفت با غلط های بدیهی داریم.